آرزو گم کرده
کی هستم من مریضی لاعلاج و بی پرستاری
منم آن آرزو گم کرده و تنها و بی یاری
نمیدانم گناهم ، وز فلک می بینم آزاری
من ازاول نبودم این چنین مدهوش و بیماری
چو یوسف درجوانی بودم و صد کس خریداری
مرا درد فراق، دوستانم این چنین کرده
نبود یارو دوست و آشنا گوشه نشین کرده
مرا جانکاه درد بی دوا عزلت نشین کرده
جفای دهردون پرورچنین زاروحزین کرده
شدم من در تعجب با چنین وضع و چنین کاری
ندیدم لذت عمری جوانی تا همین اکنون
شدم دورازهمه یارودیاروشهرخودبیرون
ندیدم یکدم آسایش زجور چرخش گردون
نخوردم شربت درزندگی جزتلخی افیون
نمیدانم فلک تاکی، مرا میدهد آزاری
چو من هرکس که داغ ازبری فرزندپدردارد
ندارد یکدم آسایش بسی خون جیگر دارد
تنش افسرده وبیماروکی هوشی به سر دارد
زخود نومید و دایم گریه هرشام و سحردارد
مدام اندرعذاب ومیکشدصدمحنت از خاری
مرا در دل تمنای نه پول وسیم وزر باشد
نه پروای کس و نا کس نه اصل و بد گهرباشد
نه ترس و وهم ا زهر ماجرا و درد سر باشد
فقط در سر مرا سودای فرزند پدر باشد!!
ندارد ارزشی در نزد من اموال بسیاری
امین شکرگذار ازذات پاک حضرت بیچون
مرا صبرو تحمل داد وکرد ازمشکلم بیرون
مرا امریست واجب تانمایم سجده هم اکنون
مرادادست فرزندان ومن از داده اش ممنون
سپاس بیکران دارم من ازمبعود غفاری
